GBWP vindt het belangrijk op alle fronten samen te werken aan een zorgzame samenleving, waarbij er aandacht is voor iedereen. Diverse kandidaten op de lijst van GBWP zetten zich dagelijks in voor ‘zorg dichtbij’ de inwoners in onze wijken, dorpen en de stad. Zij delen hun zorgen daarover binnen de partij en samen zoeken wij naar de beste oplossingen voor problemen.
GBWP ziet dat er gewerkt wordt aan nieuwe woningen voor jong en oud, voor mensen met een beperking en dichtbij gezondheidscentra. In vertrouwde omgeving en langer thuis kunnen blijven wonen met zorg dichtbij is van groot belang. Preventie en vroeg signalering dragen daartoe bij. WMO-voorzieningen laten vaak nog veel te lang op zich wachten. Er wordt gewerkt aan verbetering van de bereikbaarheid van medewerkers van WijZijn en thuiszorg.
De zorgen van GBWP zitten op alle fronten in de personele inzet. De druk op het personeel in de zorg en het sociaal domein is enorm hoog. Zij worden geconfronteerd met transformaties, nieuwe taakomschrijvingen, andere afspraken en onzekerheden. Bewoners worden getroffen door minder continuïteit in begeleiding en verliezen het vertrouwen in de overheidsinstanties. Niet alle veranderingen zijn verbeteringen. Als GBWP kijken we vooruit, maar ook terug naar vroeger. Sommige dingen waren zo verkeerd nog niet. Toen hadden we tijd voor elkaar.
GBWP staat voor ‘zorg dichtbij’ de inwoners. Onderschat de rol van bijvoorbeeld wijkhuizen niet als laagdrempelige ontmoetingsplekken voor ouderen en alleenstaanden. Minder huis-en tandartsen, een ziekenhuis en specialisten met online spreekuren, toenemende digitalisering en enorme druk op mantelzorgers haalt zorg niet dichterbij, maar zet het op afstand.
GBWP-ers weten als geen ander hoe belangrijk het is dat gemeentelijke keuzes zorgvuldig gemaakt worden en dat er gekeken wordt of ze in de praktijk werken. De uitvoering blijft onze graadmeter. Een goede informatiestroom en communicatie op maat over zorgvoorzieningen is daarbij van belang voor iedereen.
Van links naar rechts: Dyana, Kim, Betsy, Monique, Regine, José en Zuhal.
Hoe kijken onze kandidaten aan tegen een zorgzame samenleving
Regine van den Kieboom (docent Zorg en Welzijn/docent Verpleegkunde):
Quote: “Onze samenleving wordt steeds harder, het asociale volk krijgt de overhand, ouderen durven de straat niet meer op. Men kijkt niet meer naar elkaar om”.
Regine werkt bijna fulltime met nog 2 kinderen thuis. Haar man werkt ook fulltime en beiden doen veel vrijwilligerswerk en mantelzorg. Zij bevindt zich in een zeer herkenbare sandwichsituatie. Regine wil dat er méér geld naar de zorg gaat, zodat er meer personeel kan werken in de zorg en er minder druk op de familie ligt. Vanuit haar kennis over de zorg moeten WMO-trajecten minder star en professioneler worden. Hoe moeten mensen die minder durven vragen of minder verstand van zaken hebben hier anders mee omgaan?
Regine is nauw betrokken bij haar wijk via het Bewonersplatform Fort Zeekant en Gageldonk Ze concludeert dat er veel zaken goed lopen, zoals activiteiten van WijZijn (samen lunchen, koken, koffiedrinken en knutselen), deelhuisjes voor armlastigen. Ze ziet in heel de gemeente ook het gebrek aan vrijwilligers en te weinig integratie. Ze herkent het toenemende gevoel van onveiligheid. Ze werkt zelf hard aan mensen actief betrekken bij de eigen wijk om tot een zorgzamere samenleving te komen.
Zuhal Özdemir is al 21 jaar werkzaam in het sociaal domein, daar waar beleid en het dagelijks leven samenkomen. Ze weet als geen ander hoe belangrijk het is dat gemeentelijke keuzes zorgvuldig gemaakt worden en dat er ook gekeken wordt of ze in de praktijk werken. Ze wil dan ook graag vanuit GBWP werken aan een beleid dat duidelijkheid biedt, veiligheid versterkt en ruimte geeft aan iedereen om mee te kunnen doen. Wij moeten een leeftijdsvriendelijke maatschappij zijn, want zowel gezinnen als alleenstaanden, jongeren en ouderen, werknemers en zelfstandigen moeten mee kunnen blijven doen. Een sterke samenleving maak je namelijk samen.
Dyana Rommens merkt dat verveling en eenzaamheid toenemen in de samenleving. Ook de veiligheid op straat ziet ze als een groot probleem voor ouderen en vrouwen. We moeten er samen voor zorgen dat daar wat aan gedaan wordt. Ook dat zijn onderdelen van een zorgzame samenleving. Vanuit GBWP werken we aan het vinden van oplossingen.
Kim Kempeneers ervaart als jonge rolstoelgebruikster dagelijks waar het in deze samenleving misgaat en hoe het beter kan. Aan de ene kant treft haar de zorgsector en hoe lastig het is om te krijgen wat je nodig hebt om mee te kunnen doen. Maatwerk is een vereiste. Toegankelijkheid moet geen belofte zijn van instanties, maar moet ook uitgevoerd worden in de praktijk. Kim doelt hiermee op veilige wegen, bereikbare gebouwen en eerlijke kansen voor iedereen.
Betsy de Kock bekijkt de zorgzame samenleving vanuit het dorp waar ze woont en vanuit het belang van goede communicatie. Zorg Dichtbij is voor iedereen van belang, jong en oud, maar zeker als alles op afstaand is en digitaal aangevraagd moet worden of aangeboden wordt. Vanuit het Sociaal domein werkt ze via de gemeenteraad aan een goede omgekeerde verordening in begrijpelijke taal, aan goede informatie over zorgvoorzieningen en in heel de gemeente aan het oplossen van de problemen die e daarin tegenkomt. Een zorgzame samenleving is er een van maatwerk en van persoonlijke aandacht.
José Verkaart werkt in de zorg en ziet dat cliënten heel lang moeten wachten voor ze de juiste hulpmiddelen krijgen. Langer zelfstandig blijven wonen wordt dan door lange wachttijden bij de WMO erg moeilijk gemaakt. Niet alle ouderen hebben kinderen die kunnen zorgen voor een tijdige aanvraag of die op tijd aan de bel kunnen trekken. Veel ouderen staan er alleen voor, daar moet men wel oog voor hebben.
Monique van Oorschot Goossens was jaren werkzaam in de zorg en zag een groot gemis aan laagdrempelige en makkelijk toegankelijke wijkhuizen, waar mensen terecht kunnen met vragen over zorg en waar vroeg signalering dan een feit is. Denk hierbij aan ouderen en alleenstaanden. Vaak kunnen mensen ook elkaar helpen. Een sociale samenleving kan weer zorgzaamheid terugbrengen. Nu weet men vaak niet eens wie in welke straat woont.